Kabil Habil’i öldürdüğü günden beri yollardayım
Kanıyor yorgun parmaklarım
Dağda güvercin yuvası buldum
Ve ağlıyordu iki yolcudan biri
Sırrını kimseye açmadım inan
Yanağına elimi koyup
Ant verdiğim o günden beri
Kabil dağa kaçtığı günden beri yollardayım
Her nerede asamı yere vurup
Diz çöktüysem
Yalnızlığın azizliğine bürünüp
Duaya durduysam
Orada…
Dudaklarımın gerisinde
Bir “ah” kıvrandı
Dudaklarımın tel örgüsünde
Bir “ah” kanadı
Gözyaşların avuçlarımda hatıra kaldı
Buz tutmuş ağaçlar
Billurdan heykeller gibi
Ardımdan bakakaldı
Kabil Habil’i öldürdüğü günden beri yollardayım
Gülistan ÇOBAN
